Gdyby ktoś mi w zeszłym roku powiedział, że będę na przyjęciu w Izbie Lordów, zaśmiałbym mu się w twarz. A jednak – 10 maja usiadłem do stołu w Pałacu Westminsterskim, aby wspólnie z około setką gości świętować 25. rocznicę powstania pewnej organizacji.

Towarzystwo Białego Lwa (White Lion Society) jest organizacją skupiającą entuzjastów brytyjskiej heraldyki i osoby chcące wspierać College of Arms, który reguluje zasady stosowania herbów w Anglii oraz nadaje nowe w imieniu Królowej.

Celem Towarzystwa jest wspieranie działalności College’u, poprzez takie działania jak digitalizacja archiwalnych materiałów czy zakup nowoczesnego sprzętu.

Sama nazwa Towarzystwa ma szczególne znaczenie heraldyczne. Herb College of Arms (po prawej) podtrzymywany jest przez białe lwy – tzw. trzymacze. Analogia jest prosta: tak jak lwy wspierają tarczę herbową, Towarzystwo wspiera College, poprzez swoje darowizny. W heraldyce znaleźć można wiele podobnych zabaw symbolami i ich znaczeniem.

Jak wspomniałem na wstępie, dwa tygodnie temu świętowaliśmy 25. rocznicę powstania Towarzystwa, srebrny jubileusz. Była całkiem smaczna kolacja, przeróżne toasty (w tym obowiązkowy, za królową), a także spora dawka ciekawych konwersacji – od polityki, poprzez niedawny ślub, aż po heraldyczne żarty, które jednak nie nadają się do publikacji na tym blogu.

Już sama kolacja w tak szczególnym miejscu i nowe znajomości były warte podróży do Londynu, ale okazało się, że to jeszcze nie wszystko. Po zakończeniu imprezy pan Robert Harrison, członek Towarzystwa i pracownik Izby Lordów, zaoferował mi nocną wycieczkę po gmachu Parlamentu.

Przemykaliśmy po pustych korytarzach, zaglądając do pomie­szczeń obu izb parlamentu i innych. Rzecz jasna, głównym przed­miotem zainteresowania były herby, zdobiące większość chyba ścian w pałacu – ułożone w ciągi przedstawiają kolejnych piastu­jących dany urząd czy godność, przypominając równocześnie o bogatej historii Wielkiej Brytanii. Najbardziej urzekł mnie jednak Queen’s Robing Room, z płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny z mitów arturiańskich i herbami rycerzy okrągłego stołu pod sufitem…

Jestem, z tego co mi wiadomo, jedynym członkiem White Lion Society z Polski, a szkoda. Zapisanie się jest bardzo proste i wymaga jedynie przelania składki członkowskiej (13 funtów) za pomocą PayPala. W zamian dostaniecie kwartalnik z ciekawo­stkami heraldycznymi, okazje do wzięcia udziału w wydarzeniach takich jak opisane powyżej i grono nowych znajomych. Kto wie, może zobaczymy się na kolejnym przyjęciu?

Bzdura.

Kelnerowi należy się jego 10% jedynie w jednym przypadku – jeśli akurat jesteśmy w USA lub innym kraju, w którym przyjął się równie chory system co w Stanach (nie znam takowych). W USA mianowicie, zgodnie z relacjami moich znajomych, kelner wynien jest stałą stawkę zmywaczowi, kucharzowi, etc. od każdego stolika. Jeśli stolik nie da napiwku, kelner zmuszony jest wypłacić kolegom z kuchni tę należność z własnej kieszeni. Sytuacja bierze się z faktu, iż właściciele płacą personelowi mniej, oczekując, że dorobią sobie z napiwków.

Prowadzi to do wynaturzeń w rodzaju kelnera odmawiającego wypuszczenia gościa z lokalu jeśli ten nie dał napiwku. Been there, done that, że się tak z angielska wyrażę. Być może to chora sytuacja, takie jednak są realia w USA.

W każdym innym miejscu na świecie – w żadnym wypadku nie można traktować napiwku jako obowiązku klienta. Raczej jako jego przywilej.

I tutaj każdy z nas powinien zadać sobie pytanie: po co dawać napiwki? Moja odpowiedź nie jest jedyną możliwą. Nie jest też prawdopodobnie najlepszą z możliwych. Może jednak przyda się wam jako punkt wyjścia do własnych rozważań.

Daję napiwki z dwóch powodów (najczęściej z obu na raz).

Pierwszy to chęć podziękowania kelnerce lub kelnerowi. Oczywiście, można poprzestać na zwykłych podziękowaniach. Ja jednak uważam, że za szczególną uprzejmość, staranność i szeroki uśmiech po siedmiu godzinach pracy należy się mała nagroda.

Drugi powód by dać napiwek jest o wiele bardziej samolubny. Otóż daję napiwki po to, by kelner (lub częściej – kelnerka) mnie zapamiętał. Kto nie widzi w tym żadnego zysku nigdy nie był obsługiwany przez kelnera, który miał w pamięci poprzednie spotkanie. Dla tych biedaków dwa przykłady.

Zamawiam przekąskę. Kelner pospiesznie tłumaczy, że tego dania nie ma już w karcie (uwaga: jeśli nie znasz menu ulubionej kawiarni na pamięć, wstydź się), ale… zobaczy co się da zrobić. 10 minut później zajadam się zamówionym daniem-którego-nie-ma. (Ptasie Radio, Poznań)

Przeglądam soki w menu, jest porzeczkowy i bananowy, ale tak naprawdę najchętniej wypiłbym koktajl z obu. Pytam, czy jest taka możliwość. Kelnerka z uśmiechem oświadcza, że nie, ale zaraz przyniesie… (Pizza Hut, Poznań)

I tak dalej.

Dobrze żyć w zgodzie ze swoim kelnerem. Oczywiście, sam napiwek nie wystarczy, trzeba się jeszcze zachowywać odpowiednio uprzejmie. To jednak temat na wywód o wiele dłuższy.

Movember, czyli listopad jako miesiąc wąsów, to akcja mająca zwracać uwagę na problemy zdrowotne mężczyzn i pomóc je zwalczać. Zasady są proste – zaczynamy miesiąc gładko ogoleni i hodujemy wąsy aż do końca miesiąca.

Ta prosta inicjatywa ma zwrócić uwagę na problem raka u panów. Więcej informacji znajdziecie na stronie internetowej akcji. Jeszcze nie jest za późno by się przyłączyć (lub przekonać swojego mężczyznę)!

Ja się zastanawiam. Z wąsami nie jest mi specjalnie do twarzy, ale sprawa szczytna, więc może…

Zasady konkursu są proste: należy złożyć Zamkowi życzenia urodzinowe.

Wszystkie nadesłane propozycje zostaną następnie przekazane Centrum Kultury Zamek, a autor najlepszych życzeń otrzyma nagrodę.

Propozycje należy przesłać na adres lgarczewski@blackprints.pl z tematem „Życzenia dla Zamku” najpóźniej do 16:00 w czwartek, 10 czerwca, wraz z imieniem i nazwiskiem. Ewentualne pytania lub sugestie można kierować pod tem sam adres lub przekazywać w komentarzach poniżej.

Życzę natchnienia!

W dniach 15-17 marca 2010 Polskę odwiedził Książę Karol wraz z małżonką. Jednym z punktów wizyty było podpisanie przez księcia księgi pamiątkowej z następującym tekstem:

Niestety, powyższy tekst zawiera błędy. Nie istnieje w tytulaturze brytyjskiej forma „Książę Walii Karol” – zamiast niej powinno się użyć jednej z dwóch poprawnych: „Jego Królewska Wysokość Książę Walii” lub „Jego Królewska Wysokość Książę Karol, Książę Walii”.

Różnica jest niewielka, ale znacząca.

W tradycji brytyjskiej terytorium powiązanego z tytułem nigdy nie podaje się przed imieniem posiadacza tytułu. Daleko mi do podobnego rozeznania w tytulaturze polskiej (niestety), ale wydaje mi się, że było u nas bardzo podobnie (będę wdzięczny za więcej informacji lub polecenie odpowiedniej lektury).

Podobnie jak nieprzestrzeganie zasad językowych w korespondencji prywatnej, tak na szczeblu dyplomatycznym pomyłki takie  mogą być odczytane jako brak należnego szacunku, brak staranności lub po prostu ignorancja (trudno powiedzieć co gorsze). Bo, czy można traktować poważnie nadawcę, który niepoprawnie zapisał nasze imię i nazwisko?

Trudno powiedzieć, kto konkretnie zawinił. Pokrzepiająca jest natomiast wiadomość, iż MSZ w podobnych sytuacjach kontaktuje się w razie wątpliwości z ambasadą odpowiedniego kraju i prosi o szczegółowe wytyczne. Tak stało się także przed  tegoroczną wizytą księcia Karola, należy więc przypuszczać, że opisana powyżej pomyłka była raczej jednorazowym problemem komunikacyjnym niż wynikiem głębszych problemów czy zaniedbań.

Mam nadzieję.

Prawo amerykańskie mówi, iż flagę Stanów Zjednoczonych opuszcza się na noc. Chyba, że jest oświetlona. Zawsze imponowała mi ta nieco patetyczna, ale jakże piękna dbałość Amerykanów o ich flagę. Polska nie pozostaje jednak daleko w tyle, jeśli chodzi o przepisy prawa – gorzej ze świadomością społeczną.

Dzień 2 maja to przedziwne święto, przycupnięte między Świętem Pracy a Świętem Narodowym Trzeciego Maja. Święto ustanowione dla uczczenia flagi narodowej. Ktoś mógłby powiedzieć, że trzy dni świąteczne z rzędu to przesyt, ale…

Za czasów PRL-u flagi opuszczano i zdejmowano właśnie 2 maja, po Święcie Pracy, aby nie były widoczne w dniu 3 maja, niezgodnym z linią ideologiczną PZPR. Po to, by nie były symbolem niepodległości. Dziś, od 2004 roku, jest to Dzień Flagi Rzeczpospolitej Polskiej. A ja nie potrafię się nie uśmiechnąć, patrząc na ten przedziwny kaprys losu, łopoczący przekornie na wietrze, trochę jak Polska…

O ile, rzecz jasna, łopoczący materiał przedstawia właściwą flagę, biało-czerwoną, kropka.

W ostatnich latach, w tajemniczych okolicznościach, zrodził się zwyczaj wywieszania flagi z godłem. Mogę tylko przypuszczać, iż niektórym taka flaga może się wydawać bardziej oficjalna lub ładniejsza. Z jakiego powodu ludziom nie wystarcza oficjalność i piękno flagi państwowej pozostaje dla mnie zagadką.

Należy w tym miejscu podkreślić, że obywatele Polski nie są uprawnieni do podnoszenia flagi z godłem. I jeszcze raz: nie wolno podnosić flagi z godłem. Nigdy.

No, chyba że dany Nowak lub Kowalska uważa siebie lub swój dom czy sklep za (a) ambasadę Polski, (b) lotnisko, (c) samolot cywilny w trakcie lotu międzynarodowego, (d) kapitanat portu lub (e) statek cywilny pod polską banderą. Tylko w tych przypadkach uzasadnione i uprawnione jest użycie flagi państwowej z godłem.

Co zrobić, jeśli niedoedukowany sprzedawca wcisnął wam „ładną” flagę z godłem? Kupić nową, bez godła. Tą z godłem można wysłać do mnie (zapytania o adres pocztowy można przesyłać mailem). Ciekawe, jak duża kolekcja się zbierze.

Część ubiegłego poniedziałku spędziłem na zwracaniu współobywatelom uwagi na powyższe „niuanse” związane z flagą z godłem. I będę to robił ponownie 2 maja, do skutku.

Polska wizytówka, w przeciwieństwie do jej zachodnich, biznesowych kuzynek, zachowała w nazwie część tego rodowodu i romantycznej historii. Niewielkie kartoniki zawitały na europejskie salony w XVII wieku, kiedy przed złożeniem wizyty wypadało uprzedzić gospodarzy, wysyłając służącego (sic!) z kartonikiem zawierającym imię i nazwisko przyszłego gościa. Wywiązał się wokół tej praktyki skomplikowany rytuał i subtelne sposoby przekazywania chęci przyjęcia gościa bądź jej braku.

Ponieważ jednak wszystko opierało się na służbie, praktyka używania wizytówek w kontekście wizyt domowych prawie już zanikła. Stosują ją nadal konserwatywni Brytyjczycy oraz nie mniej konserwatywni oficerowie sił zbrojnych USA.

Reszta świata do imienia i nazwiska dodała adres, numer telefonu, e-mail i logo firmy. W ten sposób wizytówka stała się deklaracją biznesową. Czasem dość karykaturalną, ale zawsze…

Mam 4 komplety wizytówek. Nie wyobrażam sobie kontaktów biznesowych bez ich pomocy. Niestety, całe rzesze ludzi używają ich w sposób beztroski, żeby nie powiedzieć – bez sensu.

W Japonii istnieje ponoć zwyczaj, iż osoba o niższej pozycji podaje wizytówkę kładąc ją na obu dłoniach i wysuwając je w kierunku osoby o pozycji wyższej. U nas wystarczy, że podamy wizytówkę jedną ręką, nadrukiem do góry. Dobrze jest przy tym upewnić się, że adresat ma co najmniej jedną rękę wolną…

Polecam się także zastanowić nad tym, kiedy i komu dajemy wizytówkę. Na początku rozmowy? Nie bardzo – wtedy podajemy dłoń i przedstawiamy się osobiście. Niespecjalnie celowe jest też wciskanie swojej wizytówki każdemu, po uścisku dłoni i dwóch słowach, w nadziei, że… No właśnie? Co? – zadzwoni? Nie ma nawet pojęcia kim jesteś. Wręcz wizytówkę, jeśli istnieje szansa, że rozmówca może ją chcieć, nigdy na siłę.

I najważniejsze, w razie gdyby nie było jasne z powyższego: wizytówki to nie ulotki promocyjne. Wręcza się je, a nie rozrzuca, gdzie popadnie, do diabła.

Na TEDxWarsaw jechałem  głową pełną obejrzanych nie tak wcale dawno TED Talków (niektóre z nich prezentowałem we wcześniejszych wpisach), wystąpień najlepszych z najlepszych. Do tych wspomnień zaś doczepiły się niechcący niesamowicie wygórowane wymagania. W gruncie rzeczy nie byłem pewien, czego oczekuję, ale wiedziałem, że ma to być niezwykłe.

Dygresja: powyższe jest, wydaje mi się, znamienne dla TEDa i okolic. Oto dostajemy do rąk markę-klucz, która otwiera (prawie) wszystkie drzwi, ale przy tym oczekiwania osiągają pierwszą kosmiczną i lecą w stronę Oriona. Z wielką mocą przychodzi wielka odpowiedzialność, jak mawiał Spider-Man.

Jak więc wypadła warszawska rzeczywistość w konfrontacji z moimi fantazjami? Dobrze. Nie fenomenalnie, ale dobrze.

Od strony organizacyjnej i technicznej była to jedna z najlepiej poprowadzonych konferencji, w jakich miałem przyjemność uczestniczyć. Ciekawe oświetlenie sali budowało nieco futurystyczny nastrój. Prowadzący, Ralph Talmont, z charyzmą i humorem zarządzał sceną, a obsługa techniczna i wolontariusze niemal bezszelestnie przesuwali się w cieniu.

Gorzej było z występami prelegentów. Niektórzy się stresowali, inni mieli problemy językowe. Byli i tacy, którzy zwyczajnie nie wpisali się z tematem lub formą wykładu w specyficzny tedowy kanon (przynajmniej według mojego postrzegania tegoż).

Na szczęście, pozytywnych, zaskakujących i inspirujących momentów również nie zabrakło.

Od Agaty Wiatrowskiej dowiedziałem się, że możemy się wiele nauczyć od koni, jeśli tylko znajdziemy w sobie pokorę, aby ich słuchać. Wysłuchałem Noama Kostuckiego i jego pochwały egoizmu, jako głównej motywacji do współpracy i współdziałania. Największe wrażenie zrobił jednak na mnie Zbyszek Braniecki…

Wyobraźcie sobie, że wysłuchujecie entego wykładu z kolei, mocno już zmęczeni, a tu nagle facet ze sceny opowiada o pomyśle bliźniaczo podobnym do waszego sprzed lat: weryfikacja obietnic i deklaracji polityków, jako narzędzie dla świadomego wyborcy – słowni.pl (wersja alpha, nie oczekiwać za dużo). Klaskałem na stojąco, a kciuki trzymam do dziś (trochę scierpły).

Od eko-domów, przez rolę prawnika w start-upach, aż po pomoc niepełnosprawnym – TEDxWarsaw zaskakiwał, bawił, uczył i wzruszał. Warto było pojechać.

Tyle moich wynurzeń.

Teraz czas zabrać się za przygotowania do TEDxPoznan. Do zobaczenia w maju w Poznaniu!

Dla ciekawskich – pełna relacja na żywo na blipie. Podsumowanie na blogu, po zakończeniu imprezy.

Tutaj kilka słów wyjaśnienia: nie palę i nie mam skłonności do piromanii. Zapalniczka przydaje mi się więc jedynie w sytuacjach towarzyskich, do odpalania papierosów w możliwie najbardziej efektowny sposób (patrz niżej). A mimo to, draństwo pali jak mały samochód…

Nie dlatego jednak chciałem wspomnieć o Zippo, a po to, by zwrócić uwagę na ich gwarancję. Wbrew przeróżnym miejskim legendom, zapalniczki rozjechanej walcem raczej nam nie zwrócą. Wszelkie inne problemy są natomiast do naprawienia – wystarczy odesłać naszego puplika do producenta, a spece od zapalniczek przywrócą jej pełną sprawność, zupełnie za darmo.

Staram się jakoś funkcjonować w świecie, w którym taksówkarz nie chce mnie zawieźć na miejsce, ekspedientka w sklepie próbuje mnie okraść, a sprzedawca mebli oświadcza, iż wskazane elementy nie podlegają reklamacji, ponieważ znajdują się w środku i widzę je tylko ja (sic!). I tylko czasem czuję potrzebę przeniesienia się do świata normalności, w którym zapalniczki naprawiają się same, choćby po to, aby nie zwariować.

W biznesie też wypada trzymać fason.

Poza tym, Zippo ma jeszcze jedną zaletę nad meblami (przynajmniej tymi moimi) – wow factor:

Ja się, póki co, uczę powyższego. Za sukces poczytuję sobie nie spalenie mieszkania…